و هنوز دلمان خوش است که ....

آه ای دنیای سرد و بی روح!چه قدر بی انصافی!

کجایند مردان و زنانی که در این مکان زمینی زندگی کردند و خدایی شدند؟

کجایند آنان؟کجایند؟

کسی جواب مرا بدهد؟چرا آن خون ها ریخته شد؟ریخته شد تا من و تو در امنیت باشیم.

امنیت؟کدام امنیت؟چه امنیتی؟

آنان خود خواستند که بمیرند و جان بدهند و زندگی خود را تباه سازند.تو لذت خود را از زندگی که چه عرض کنم از زنده بودن در این دنیا ببر. کاری نداشته باش که پا روی خون چه کسانی می گذاری و به راحتی زندگی می کنی.

کسی هست که جواب مرا بدهد؟

آنان رفتند که ما اینگونه شویم؟

چه قدر این ناراحتی ها را ببینیم و دم نزنیم؟چه قدر ناحق شدن حق را با چشمان خود ببینیم و چیزی نگوییم؟

تا به کی این قانون شکنی ها ادامه خواهد داشت؟تا به کی این بی حجابی ها پایدار خواهد بود؟

چرا بعضی ها از موقعیت خود سوء استفاده می کنند؟چرا به سبب ازدیاد بدان خوبان در میان آنان گم شده اند؟

ما می بینیم،

همه چیز را می بینیم اما چیزی نمی گوییم و ساکت شده ایم.

چرا امر به معروف و نهی از منکر را فراموش کرده ایم؟چرا؟آخر چرا این سخنی که

یکی از اهداف قیام حسین بن علی(ع)بوده است تبدیل به شعار شده؟و کمتر کسی است که آن را عمل می کند.

وای بر ما،فراموش کرده ایم که این شهدا بودند که به ما گفتند:پشتیبان ولایت فقیه باشید شما از خودتان بپرسید چه قدر از ولایت فقیه حمایت کرده اید؟چه قدر با مهدی زهرا(س) همدردی کرده اید و مانند او از زهر فراق نالیدید و ندبه به سر دادید؟

...........و ما هنوز دلمان را به این سخن خوش کرده ایم که:

راه شهدا ادامه دارد ...