یادگاری

از یزد که بسمت چوپونون میایی، تو جاده چوپونون که میفتی چندبار با این صحنه ها روبرو مشی
ما کویریا هممون رو شهر و دیار خودمون تعصب داریم و دلمون مخاد اسم شهر و روستامون به چشم بیاد. دلمون مخاد همه ازمون یاد کنن و در کل زنده باشه روستامون
ولی بعضی موقعها به بیراهه مزنیم. مث همین مورد. بی شک کار یه نفر بوده و هدفشم فقط دیده شدن دامغان و جندق بوده. هرگز نباید با حرکت یکی دونفر بیاییم رو تموم اون مردم قضاوت کنیم. ولی روی صحبتم با جوونای خودمونه. کارای اینچنینی اثر منفی رو ذهن آدما مذاره و نه تنها دید مسافرین به ما و روستامون مثبت نمشه بلکه بدتر هم مشه و مارا مردمی عقب افتاده مشناسن اووخ
یادش بخیر جاتون خالی حدود یسال پیش باتفاق چهارتا از رفقای قدیم نصفه شبی رفتیم آبگرم زیارت حوضش.
حسابی خوش بود. دورادور آبگرم تاب خوردیم. یه نقطه دس نخورده پیدا نشد. همه اسم خودشون و تاریخ و اسم شهرشون و عشقشون و نقاشی و ... خلاصه به اقسام الحیل درودیوارا مزین به یادگاریاشون کرده بودن. ولی خوشتر از شنوو تو آبگرم این بود کهحتی یه اسم چوپونون و حتی یه اسم بچه چوپونونیا را پیدا نکردیم. هرچی گشتیم نبود که نبود. کاری ندارم شاید تو بچهای ما هم کسی باشه که به زیبایی محیطمون لطمه بزنه. ولی اونشب کلی حال کردیم و به خودمون بالیدیم.
دم همه گرم
ایشالا منبعد هم همین رویه باشه