ایرانیان در ادبیات روزمره شان از زبان "انسانانگارانه" بسیار استفاده می نمایند. در حقیقت کاربرد خصیصه های رفتاریحیوانات برای تبیین رفتار انسان ها ریشه در ادبیات و فرهنگ ما دارد. اگرچه نسلامروز به واسطه صنعتی شدن و زندگی شهری، کمتر از گذشتگان خود از رفتارشناسیجانوران اطلاع دارد، اما به واسطه کاربرد زبان انسان انگارانه در ادبیات روزمرهاین اطلاعات به نحوی عامیانه و اکثرا با بار منفی از طریق ارتباطات پیچیده میانفردی منتقل می گردد. اگرچه با یک بررسی اجمالی در ادبیات سایر ملل متوجه می شویمکه زبان انسان انگارانه همیشه بار منفی ندارد و استفاده از خصیصه های رفتاری بعضیاز حیوانات مانند شیر یا عقاب نشانه قدرت و صلابت است اما در ادبیات پارسی، شیر وعقاب نیز حتی ممکن است بار منفی خود را حفظ نمایند. دریغ است ایران که ویران شود کنامپلنگان و شیران شود کاربرد شیر یا اسد در ادبیات عرب و حتی در ادبیاتهندی بدین شکل و با بار منفی زیاد به ندرت دیده می شود. شباهت های زیادی نیزدرباره خصیصه شخصیتی بسیاری از حیوانات مانند موش که در ادبیات شرق با خصیصه ترسوبودن و کوچک بودن و در ادبیات غرب با خصیصه جاسوس بودن و کارهای مخفی انجام دادندیده می شود. اگرچه ریشه انسان شکل انگاری و ضرب المثل ها به دورانباستان بر می گردد، اما تحلیل انسان انگارانه ضرب المثل های حیوانی به روش علمیتوسط داروین و رومانس برای توجیه روان شناسی انسان از طریق تکامل و تفاوتش با روانشناسی حیوانات بکار رفته است. در این مقاله سعی شده است با تحلیل زبان انسان شکل انگارانهپارسی امروزی در روابط میان فردی، گامی در جهت یادآوری، چگونگی و تفسیر آن برداشتهشود. درمیان موجودات بی شمار تنها پنج جانور: بوقلمون – گربه – میمون – لاشخوار و روباهکه در انسان شکل انگارانه امروزی کاربرد بسیاری دارند و بیشتر در ادبیات به خصیصههای رفتاری - شخصیتی آنها توجه شده است استفاده گردد.