مرثیه ای برای یک رویا

پیچک روی دیوارپیچید و بالا آمد

و روحی اهل پرواز

ناگاهمیانشاخ و برگش گرفتار شد...

اسیر و تنها..

قطعه ای از آسمان جاشده بود در میان چشمانش؛

و رویایی دور...

         آن دور دست گم...

                        آن شرق ناممکن...

و ترانه ی مردمانمسافر

          در جاده ای که رو به غروب می رفت...

. 

.

پیچکروی دیوار بالاتر رفت

و روح اهل پرواز،

                   بی پر و بال.

چشمانش دیگر آیینهآسمان نبودند؛

                    و رویایی بی تعبیر...

                               بی امید...

                                     و ترانه ای که دیگردر یاد نبود...