و دوباره دلتنگی..

اینطور غریب نگاهم نکن

چیزی نیست

تنها به پوچی این زندگی فکر می کنم؛

به اندوه این سالیان..

به شعر ناتمامی که مدتهاست به حال خویشرهایش کرده ام..

به دیواری که هر آجرش یادمانی است از گذشته...

به انتظار ساده مرگ...

به شوق؛

              که رنگ گلگونش را در سرمای چندزمستان پیش باخت.

به پرواز؛ 

             رویای مرده ای که مدتهاست مدفونش کرده ام.

به تو که رفته ای و یک سینه حرف نگفته برایمباقی گذاشته ای..

به راه نرفته ی پیش رو...

به دروازه ی ابدیت...

به کابوس های شبانه...

به تاریکی ماندگار...

به کودکی از دست رفته...

به سرزمین های آن سوی کوه ها..

                                                 به دریا...

به شمعدانی های پژمرده از دوری تو...

به دلی که بی اعتقاد به زندگی، می تپد...

به فرشته ی سقوط کرده ای که در جستجوی حقیقت

          از آسمان ها گذشت

                                        و در نا کجا آباد زمین فرو افتاد ..

این طور غریب نگاهم نکن

چیزی نیست

تنها گریه ای از سر دلتنگیست

در این غروب دلگیر زمستانی...