افسانه ی عشق

شیوه ی دلبری و ناز اگر سوخت مرا

غمزه ی چشم سیاه تو بیاموخت مرا

صف مژگان همه آراستی از جانب دل

خم ابروی کمان تو سپر دوخت مرا

سر فرو برده چو شمعی به گریبان بودم

شعله ی سرکش عشق تو برافروخت مرا

من که پر میزد از آهم غم هستی به فلک

آهی از سینه برآوردی و پر سوخت مرا

خط و خال و خد و ابروی تو ای مونس جان

ز تماشای جهان ، راه نظر دوخت مرا

دل غمدیده به سرپنجه ی سیمین تو بود

لب لعل تو غزلهای تر آموخت مرا