8

روزایی ک کلاس ندارم یا تعطیله یا جمعس بصورت خیلی خاک بر سرآنه ای عین خروس سحر خیز میشم! امروز هم از این قاعده مستثنی نبود! حالا اگه کلاس داشتم صبح زود تا لنگ ظهر خوابم میومدا.

بعضی وقت ها خودمو که با اطرافیانمو هم سن و سالام مقایسه میکنم ( که از بدترین لحظات زندگیم همین موقع هآس) متوجه میشم خیلیا خیلی خیلی راحت و آسون به خیلی جاها رسیدن که من برای رسیدن به مینیمم اون مرحله کلی درجا زدم، حالا ورای ارزشمند بودن کدوم حالت ( که بیشتر وقتا این ارزش دادنا یه جور بنظرم گول مالیدن سرِ خودمه) بدجور آتیش میگیرم! هرچند مسلما همه و همه خواست خدا بوده ولی خوب مگه میشه فکرشو نکرد؟؟

یه عده خیلی خیلی راحت چیزایی رو بدست بیارن که حتی براشون مطرح نباشه اهمیت اون چیز اما امثال من با هزار مصیبت شرایطی فراهم بیارن تا اپسیلونی ازون چیزا رو بدست بیارن، البته اگه موقع بدست آوردن هم از دماغشون نیاد!

نمیدونم میفهمید چی میگم یا نه، ولی برای من یکی که این دنیا هیشوخ جای آسایش و خوشی نبوده، همیشه درجا زدم، همه ی زورمو زدم تا خودمو برسونم به یه جاهایی، ولی نمیدونم از خوش شانسیم بوده یا بدشانسی که با یه آدمایی هم دوره ای و دوست و هم محله ای یا هم مدرسه ای-هم دانشگاهی بودم که از من خیلی خیلی جلوتر و تو رفاه بودن! جالبه تلاش و زور زدنای بنده همیشه هم قابل تقدیر بوده و خیلیا اعتراف کردن حسرت سخت کوشیِ بنده رو خوردن ولی حقیقت امر اونا از من موفق تر بودن...

نمیتونم خودمو مقایسه نکنم و حرص نخورم، کلن موجود خودآزاریم.

البته که مسی از پشت پرده خبری نداره، ولی همین باعث نمیشه به چزونده نشدنم تو این دنیا فک نکنم.

بگذریم!

بنظر من بعضی آدما خیلی خیلی خوش شانس هستن، و بعضی ها هم بشدت بد شانس، کلاً به واژه ی شانس خیلی معتقدم!

چند وقت پیش یه sms بهم داده بودن راجع به شانس، جالب بود بنظرم این نوع تعریف هم:

 " شانس " نام مستعار خداست، آنجا که نمیخواهد امضایش پای داده هایش باشد!

سوال نوشت:

شما چطور؟؟ به "شانس" اغتقاد دارید؟

شما هم پیش میاد خودتون رو با اطرافیان، هم سن و سالها، دوست، آشنا مقایسه کنید؟؟