شعر

                           به زعم باطل ایشان چا غافل از دینند                          کسی که فلسفه داند بود تمام عیار
                          بود تمام عیار آن کسی به نزد خدا                           که هست پیروی آل مصطفاش(علیهم السلام) شعار 
                           من استفادۀ علم از درِ مدینه کنم                               مرا به حکمت یونانیان نباشد کار
                          بود کتاب حدیث نبی(صلی الله علیه و آله) اشاراتم                         شفای من شده قرآن خالق جبار
                        مرا شفا و اشارات مصطفی(صلی الله علیه و آله)  کافی است                 دگر مرا به افادات بوعلیست چکار؟
                              بیا و حکمت حق از درِ مدینه طلب                                 مرو به سوی ملط بهر فلسفه زنهار
                              حدیث اهل ملط غالبش غلط باشد                                       بود حدیث صحیح از ائمه اطهار (علیهم السلام)
                              حذر نما  زِ کلام حکیم یونانی                                    که همچو سحر و فسون دل شود از آن بیمار
                                فریب ظاهر رنگین فلسفه نخوری                             که هست باطن او پر ز زهر همچو مار
                        طبیب جهل و مرضهای دل علیست علی(علیه السلام)!                        شفا طلب مکن ای دل ز بوعلی زنهار
                           نجات می طلبی تو ز بوعلی هیهات                             نجات چون ز مرض میدهد تو را بیمار
                          نجات کن طلب ز آل مصطفی(علیهم السلام) ای دل                         بود نجات تو در دین احمد مختار(صلی الله علیه و آله)
                          به تو نموده پیمبر(صلی الله علیه و آله)  در مدینه علم                         برو بسوی در و سر مزن تو بر دیوار
                           عجب مدار ز طریقم که این طریقه من                               بود طریقه سلمان و بوذر و عمار (رضی الله عنهم)