دو سارق زورگیر صبح امروز (1 بهمن 91) به دار مجازات آویخته شدند

از شامگاه دیروز ضلع شمال غرب پارک هنرمندان داربست کشی شده بود. بر روی داربست ها با پارچه نوشته هایی اعلام شده بود که این محوطه، محل اعدام دو سارق زورگیر است.

در حالی که وحشت در چهره دو پسر زورگیر موج می زد سعی می کردند خود را خونسرد نشان دهند. محمدعلی که 20 سال سن داشت با دیدن طناب دار دیگر نتوانست خودش را کنترل کند.


علیرضا در گفتگو با خبرنگاران خود را بی گناه می دانست و گفت: قبول دارم اشتباه کردم اما نمی دانستم حکمم اعدام است. محمدعلی هم گفت: من نیازی به پول سرقتی نداشتم و فریب دوست ناباب را خوردم.


همه زورگیرها محارب نیستند؛
مطلبی از عبدالصمد خرمشاهی وکیل پایه یک دادگستری.

«محاربه» که در ماده 183 قانون مجازات اسلامی آمده، به این معناست که کسی برای ارعاب مردم یا برای جنگیدن با آنها یا ترساندن آنها اسلحه به کار میبرد و قصدش گرفتن جان یا مال یا امنیت آنهاست؛ یعنی در این ماده آمده است که هرکسی برای ایجاد هراس در مردم دست به اسلحه ببرد، محارب است. از طرفی در تبصره 2 این ماده آمده است که برای اینکه در مورد عمل کسی عنوان محاربه مصداق پیدا کند، قصد خاص ایجاد هراس و سلب آزادی و امنیت عمومی لازم است. از سوی دیگر بین فقها در مورد چگونگی بهکاربردن اسلحه، اختلاف وجود دارد؛ مثلا بعضی فقط اسلحه را محدود به سلاح آهنی مثل چاقو یا شمشیر میدانند و بعضی فقط اعمال قدرت بدنی برای ایجاد ارعاب را برای تعریف کلمه محاربه کافی میدانند.

مسئلهای که در این میان مطرح میشود این است که از سالهای نهچندان دور، بحث افساد فیالارض و محاربه وجود داشته است؛ اینکه با افرادی که به این موضوع متهم میشوند، چهطور برخورد شود و اگر کسی به این اتهام دستگیر شد آیا باید دید که قصد ایجاد ارعاب در او وجود داشته یا اینکه صرفا میخواسته مالی را بدزدد یا مال خود کند؛ چراکه تعداد زیادی از مجرمان هستند که نه به قصد ایجاد ارعاب که صریحا در لایحه مجازات اسلامی از آن نام برده شده است که فقط برای دزدیدن مالی دست به سلاح میبرند.

از سوی دیگر با اینکه آیتالله لاریجانی گفته در مورد جرم زورگیری مجازاتهای جایگزین وجود دارد، ولی واقعیت این است که تا به حال هم قوهقضاییه با کسانی که به جرم زورگیری با سلاح و با قصد ایجاد رعب دستگیر شدهاند، مماشاتی به خرج نداده و آنها را محارب دانسته است، اما موضوع اینجاست که تا به حال در بعضی پروندههای زورگیری، قضات زورگیرانی را که قصد بردن مالی را داشتهاند، محارب تشخیص نداده و به عنوان اخاذی و... برای آنها حکم صادر کرده است. حال سوال اینجا است که وقتی رییس قوهقضاییه بر محارب دانستن زورگیران و درنظرگرفتن مجازات اعدام برای آنها اصرار دارد، آیا قرار است برای همه آنها این حکم در نظر گرفته شود یا آنطور که در قانون آمده، قرار است برای زورگیرانی که قصد ایجاد رعب و وحشت داشتهاند، این حکم بریده شود.

سوال دیگر این است که با اینکه در سالهای گذشته دیدهایم که دستگاه قضایی هیچگونه مماشاتی با مجرمان نداشته و حتی برای کسانی که نیروی انتظامی تحت عنوان اراذل و اوباش دستگیر میکند، حکمهای سنگین بریده است، درنظرگرفتن حکم اعدام برای زورگیران و محارب دانستن آنها از این بهبعد، چه تاثیری در کمکردن این جرم در جامعه خواهد داشت؟ ما سالهاست که شاهد این موضوع هستیم که درنظرگرفتن مجازاتهای سنگین نهتنها از ارتکاب جرمهای مختلف در شهرهای کشور کم نکرده که حتی به دلیل وجود داشتن عوامل بسیار اجتماعی و اقتصادی، ارتکاب جرم در کشور سیر صعودی داشته است؛ بنابراین نگاه واقعبینانه نشان میدهد که اقداماتی که باید برای کاهش جرایم صورت بگیرد، صورت نگرفته و بستر ایجاد جرایم در کشور همچنان وجود دارد. به نظر میرسد درنظرگرفتن حکم اعدام برای همه زورگیرانی که دست به سلاح میبرند شاید بتواند در برهه زمانی کوتاه تاثیرگذار باشد، اما به عقیده بیشتر جرمشناسان و جامعهشناسان دیگر وقت آن است که در کنار اعمال مجازاتها، مقدمات تمهیداتی فراهم شود که از این بهبعد شاهد کمشدن واقعی ارتکاب جرم در کشور باشیم و تا زمانی که راهکارهای مناسبی غیر از اعمال مجازات برای کمکردن جرم در نظر نگرفتهایم، نباید به کمشدن واقعی آنها خوشبین باشیم.