خواب دیدم...خواب اینکه مرده ام...

خواب دیدم ،خواب اینکه مرده ام                خواب دیدم ،خسته وافسرده ام

روی من خروارها ازخاک بود                   واای !قبرمن چه وحشتناک بود

بالش زیرسرم ازسنگ بود                        غرق وحشت ،سوت وکورو تنگ بود

ناله می کردم ولیکن بی جواب                   تشنه بودم ،تشنه ی یک جرعه آب...

خسته بودم هیچ کس یارم نشد                                       زانمیان،یک تن خریدارم نشد

هرکه آمدپیش ،حرفی راند ورفت                                   سوره ی حمدی برایم خواند ورفت

نه شفیقی ،نه رفیقی ،نه کسی                                        ترس بود ووحشت ودلواپسی

آمدندازراه نزدم دوملک                                              تیره شددرپیشچشمانم فلک

یک ملک گفتابگونام توچیست؟                                      آن یکی فریادزد:رب توکیست؟

ای گنه کارسیه دل ،بدصفت                                         نام اربابان خود،یک یک ببر

درمیان عمرخودکن جستجو                                          کارهای نیک وزشتت رابگو

گفت:بنده !عمرخودکردی تباه                                        نامه ی اعمال توگشته سیاه

ماکه مأموران حق داوریم                                            اینک،. تورا سوی جهنم میبریم

دیگرآنجاعذرخواهی دیر بود                                         دست وپایم بسته درزنجیربود

ناامید....وناامید ازهرکجا...

ناگهان الطاف حق آغازشد                                           ازجنان درهای رحمت باز شد

مردی آمدازتبار آسمان                                                نورپیشانیش فوق کهکشان                        

چشمهایش زندگانی می سرود                                         درد رااز قلب آدم می زدود

برسرش دستارسبزی بسته بود                                        بردلم مهرش عجب بنشسته بود

درقدوم آن نگار مه جبین                                              ازجلال حضرت عشق آفرین

دوملک، سررابه زیر انداختند                                         بال خودرافرش راهش ساختند

غرق حیرت داشتند این زمزمه:                                       آمدهاینجا...!،حسین فاطمه!!

صاحب روزقیامت آمده                                                 گوییا بهرشفاعت آمده

سوی من آمد،مراشرمنده کرد                                           مهربانانه به رویم خنده کرد

گفت:آزادش کنید این بنده را                                            خانوآبادش کنید این بنده را

این که اینجا،اینچنین تنهاشده                                            کاماوباتربت من واشده

بارهابرمن محبت کرده است                                            سینه اش را وقف هیئت کرده است

باادب درمجلس مامی نشست                                            چای ریز مجلس مابوده است

خویش رادر سوزعشقم آب کرد                                         عکس من رابردل خودقاب کرد

اسم من رازونیازش بوده است                                           خاک من مهرنمازش بوده است

اقتدابرخواهرم زینب نمود                                                گاه میشد صورتش بهرم کبود

اینکه در پیش شماگردیده  بد                                             جسم وجانش بوی روضه می دهد

گریه کرده چون برای اکبرم                                              باخوداورانزد زهرا(س) می برم

هرچه باشد اوبرایم بنده است                                             اوبسوزد ،صاحبش شرمنده است

درمرام مانیست اوتنها شود                                               باعثخوشحالی اعدا شود

درقیامت عطروبویش می دهم                                           پیش مردم آبرویش می دهم

آری ...آری...هرکه پابست من است                                   نامهی اعمال اودست من است

سیدامیرحسین حسینی (شب اول فبر وامام حسین(ع))