تقدیم به رؤیایم ...

 ترا می خواهــم و دانـم که هرگــز  ؛  به کــام دل در آغوشــت نگیــرم

توئـی آن آسـمان صــاف و روشــن  ؛ من این کنج قفس،مرغی اسیرم

ز پشـت میــله های سـرد و تیـــره  ؛  نگــاه حســـرتم حـــــیران برویت

در این فـکـرم که دستـــی پیش آید ؛  و من ناگــه گشــایم پربســـویت

در این فکرم که در یک لحظه غفلت ؛  از این زنــدان خامـش پر بگیـــرم

به چشـــم مـــرد زندانبــان بخنــدم  ؛  کنــارت زندگی از ســر بگیــــرم

در این فکرم من و دانـم که هرگـــز  ؛  مرا یارای رفتن زین قفس نیست

اگر هــم مـــرد زندانبــــان بخواهــد  ؛  دگـــر از بهـر پروازم نفس نیست

ز پشـت میــله ها، هر صبح روشـن  ؛  نگاه کودکــی خنـــــدد برویــــم

چو من ســر می کنـم آواز شــادی  ؛  لبش با بوسـه می آیدبسویــــم

اگر ای آسمــان خواهــم که یکــروز  ؛  از ایـن زندان خامـش پر بگیـــرم

به چشــم کودک گــریان چه گویــم  ؛  ز من بگذر،که من مرغی اسیرم

من آن شمعم که با سوز دل خویش  ؛  فـروزان می کنـم ویرانــه ای را

اگر خواهــم که خاموشـــی گزینــم  ؛  پریشان می کنم کاشانـه ای را

                                                 «فروغ»