درس اول

من دانشجوى سال دوم جامعه شناسی بودم. روز امتحان درس جامعه شناسی ، وقتى چشمم به سوال آخر افتاد، خندهام گرفت. فکر کردم استاد حتماً قصد شوخى کردن داشته است. سوال این بود: «نام کوچک زنى که محوطه دانشکده را نظافت میکند چیست؟»

من آن زن نظافتچى را بارها دیده بودم. زنى بلند قد، با موهاى جو گندمى و حدوداً شصت ساله... امّا نام کوچکش را از کجا باید میدانستم؟

من برگه امتحانى را تحویل دادم و سوال آخر را بیجواب گذاشتم. هنگام خروج از کلاس دانشجویى از استاد سوال کرد آیا سوال آخر هم در بارمبندى نمرات محسوب میشود؟

استاد گفت: حتماً و ادامه داد: شما در حرفه خود با آدمهاى بسیارى ملاقات خواهید کرد. همه آنها مهم هستند و شایسته توجه و ملاحظه شما میباشند، حتى اگر تنها کارى که میکنید لبخند زدن و سلام کردن به آنها باشد.من این درس را هیچگاه فراموش نکردهام.