من کجام؟

یه زمانی بود که از خودم راضی بودم! یعنی اصلا بهش فکر نمی کردم، خودم رو همونطوری که بودم قبول داشتم. آدم ساده ی زودباور مهربونی که نمی تونست از کسی ناراحت باشه، روشن ِ روشن!

اما الان دلم کم کم داره تاریک میشه، نمی دونم چرا؟ اما احساسش میکنم

چقدر دلم برای اون آدم آروم و خجالتی که همیشه می خندید و با همه مهربون بود تنگ شده