یک مثال

چند وقت پیش توی اخبار سراسری گزارشی درباره بچه هایی که سندروم داون دارند دیدم. (کلیک کنید) مادران این بچه ها انجمنی تاسیس کردند و اونجا برای بهبود زندگی و رشد بچه هاشون تلاش می کنند. 

من خیلی با این مادرها همذات پنداری کردم و حس میکنم شرایط زندگی من به زندگی اونها شباهت زیادی داره: 

1. مادر نقش مهمی در به دنیا آوردن اون بچه داشته، بدون اینکه در معلولیتش مقصر یا گناهکار باشه. 

2.مادر به فرزندش علاقه داره و از دل و جون براش مایه می ذاره. درحالی که میدونه فرزندش هیچ وقت تبدیل به یک بچه سالم و عادی نخواهد شد. 

3.مادر و بچه هر دو قربانی هستند و تا آخر عمر رنج می کشند، و راهی هم برای کاهش این رنج نیست.

4.مادر به این امید که بچه سالمی داشته باشه باردار شده، ولی بعد در شرایطی قرار گرفته که هرگز فکرش رو هم نمی کرده.  

5. مادر از اینکه مردم به بچه ش توهین کنند و یا حتی از یک نگاه آزاردهنده، به شدت ناراحت می شه. چون می دونه بچه ش در تحمیل کردن رنج به مادر، اختیاری نداشته. 

هرچند با آزامایش های غربالگری می شه این بیماری رو تشخیص داد، ولی گاهی آزمایش ها هم خطا می کنند...