کوچه ی من (3)

فکر میکنم کوچه ی من کمی عوض شده. شاید تنهاتر شده. خیلی تنهاتر. خیلی از اهالیش دیگه زنده نیستن. حتی خیلی از اونایی که نفس میکشن. مثلا اون جوونو ببین. نشسته پشت پنجره و سیگارو با سیگار روشن میکنه. وقتی اینجوری زندگی میکنی غذا خوردن یکی از سخت ترین کارای دنیاس. زنده بودن تکراری ترین کارهاست و مرگ بی اهمیت ترین موضوع. کوچه ی من خاک گرفته.خسته اس. منزوی. کم حرف. کوچه من قشنگترین و ساکت ترین جای دنیا واسه تکرار بی هدف زنده بودنه. کوچه ی من یاد اور بارون اشکه. مظهر یاس و خستگی. کوچه ی من پاییزترین کوچه ی سکوته. . کوچه من زندان سکوته. کوچه ی من خود سکوته.

----

وقتی از کوچه ی من رد میشی به پنجره ها خوب نگاه کن. نزدیک اون خونه قدیمی تره شو.حالا میتونی صدای ویولن پیرپسری رو بشنوی که اهنگ خواب و سکوت رو با چشمای خمار ولی نابینا میزنه.

شب بخیر اهالی قدیمی و همیشه صمیمی و غریبه ی کوچه من
--------
ساعت ۱٠:٠٧ ب.ظ روز یکشنبه ۱۳۸٩/۱٢/۱٥