کجا گمت کرده ام

یاد تو معمولا تو ذهنه

یه راه نیمه تاریک...وسط یه جمعت خیلی زیاد...همه با عجله میرن و میان و من...ایستادم...

هوا خیلی خفس...سرده... همه بی توجه رد میشن و طعنه میزنن...انگار که دارن میرن دنبال یه چیزی بگردن یه چیز مهمه گم شده...هرکی یه طرفی میره...

منم ایستادم وسطشون و با چرخش چشام تو جمعیت دنبالت میگردم ...انگار خیلی وخته که ایستادم... تو دلم چند بار صدات میزنم...جوابی نیست...خسته شدم... سردمه...

ولی ... تو ....نیستی...

یکی محکم از پشت سر بهم طعنه میزنه و رد میشه... تویی...

تو دلم آروم صدات میکنم...جوابی نمیدی...شاید نشنیدی... دوباره صدات میزنم...

داری بی توجه به راهت ادامه میدی... ولی عجله ای نداری...

بوی ادکلن همیشگیت می پیچه تو سرم... داری دور میشی... این بار محکم تر صدات میزنم...

بازم بر نمی گردی... فاصلت از من زیاد شده...دوباره به اسم صدات می زنم... جمعیت نمیزاره رد نگام دنبالت بیاد...

دوباره صدات میزنم...محکم تر.... بلند تر....

خدای من خیلی داری دور میشی...دیگه اسمتو صدا نمیزنم... فریادش میزنم...

تو انگار نمی شنوی...

به جمعیت چنگ میزنم... اسمتو فریاد میزنم... دوباره ...دوباره...

از تو چیز زیادی دیگه پیدا نیست... همینجوری که جمعیت رو هل میدم رو نوک پنجه های پام میپرم...

نه ....نـــــه.... تو یک لحظه گمت میکنم....

دیگه نیستی... چشامو تند تند می چرخونم.... نه... نه... چی شد؟ خدایا....کجایی؟

وایمیستم...دهنم خشک شده... میلرزم...جرات ندارم حتی بش فکر کنم که چه بلایی سرم اومده..

من...

من تورو.... خدایــــــــا... گمت کردم... من تورو گم کردم.

همه میرن...تنهام... تو همون جای خفه و سرد و نیمه تاریک... بوی ادکلن همیشگیت هنوز حس میشه

و نقش چشمای تو ایی که حتی نتونستم نگاشون کنم... و بغض منی که گمت نشده... گمت کرده ام...

این شده تمام سهم من از فکر تو

تو ایی که خدا هم برای نبود فکر تو ...نبود خود تو... قسمت تعیین می کنه.

تو ایی که چشام با گردنت جنگ داره برای حرکت به بالا... و همیشه هم شکست می خوره.

گمت کردم...

وسط همه ی نبودن ها...

وسط همه ی خواستن های مختلف

وسط حرفایی که شاید...

وسط دریغ ها...

وسط همه ی سه نقطه ها...

تو نیستی درست نیست...

تو نبودی و من در نبودت گمت کردم...

شاید اگه ... الان وضعیت طور بهتری میبود