او که رفت باید می رفتاو که بایدمی آید!"عباس معروفی"

قول می دهمقول شرفاین جمعهبرای هیچ کس آخر دنیا نیستالّا من!

گاهی حس می کنم روی دست خدا مانده امخسته اش کرده ام...سیدعلی صالحی

حالامنبا این همهکاش ها چه کنم....یک هو یک جای راه می ایستیبه پشت سرت چشم می دوزیو یک جایی از همان جاهاعجیب دلت برای خودتخودٍ واقعیت٬ نه این خودٍ بی خودٍ دروغیتنگ می شود

و خدا می داندسادگی از ته دلبستگی ام پیدا بود

یک چیزی این میان نیستشاید این که -به دیگران را نمی دانم ولی- به خودت راست نمی گویی!!!

اینایی که بعد از دل بستن می گن از طرف بدم می آدمثل سگ دروغ می گنپ ن: بعله گفتم که در جریان باشین

راجع به فکر اشتباهی که در سر دارید اصلاً عذاب وجدان نگیریددیر نیست وقتی بفهمید کاملاً درست فکر می کرده اید!

بیا، بیا که پشیمان شوی از این دوری....آنِ منی کجا روی؟!.والله که شهر بی تو مرا حبس می شود!.از ازل نافِ تو بر خنده بریده است خدای :).پی نوشت: همین جوری!

وقتی پرسید دوستش دارم یا نه ،رویم را برگرداندم.حالا او رفتهو منتمام چیزهایی را که نگفتم ، می شنوم..نگفتم : عزیزم متاسفم ،چون من هم مقّصر بودم.نگفتم : اختلاف ها را کنار بگذاریم.گفتم : اگر راهت را انتخاب کرده ای ،من آن را سد نخواهم کرد.حالا او رفته.نگفتم :جاده بیرون خانهطولانی و خلوت و بی انتهاست.گفتم...

و مغز من هنوزلبریز از صدای وحشت پروانهایست که او رادر دفتر به سنجاقیمصلوب کرده بودند.فروغ

یه خوبی دیگه که به هم خوردن یه رابطه داره اینه که خیلی راحت می تونی چراغ مسنجرت رو روشن بزاری.

اینایی که برات نقش بازی می کنناینایی که یه لحظه فکر می کنی به فکرتناینایی که به خودت لعنت می فرستی که چرا یه روزی فکر می کردی هواتو ندارناینایی که فقط برای مدت کوتاهی باورشون می کنیو بعد به خاطر بازی ناشیانه اشون می فهمی همه چیزشون دروغ بوده.. اینایی که با نقش برآب شدنِ بازیشون خودت هم همراهش نقش بر...

گذشتن از بعضی ها آن چنان هم که فکرش را می کردی سخت نیست..نه آن که سنگدل باشم ها نه! ولی خودشان آن قدر پشت پا می زنند (بی ادبانه اش می شود: "لگد می پرانند") که خیلی هم ساده می شود.

چند باری شد که دستم را به طرف نرده ها بردم تا بگیرمشان تا یک هو وسط پله ها نیافتم.. درست هم نشانه می رفتم و وقتی می گرفتمشان چیزی در دستم نمی آمد، در یک آن نرده ها دور تر می شدند؛ به خاطر این کار احمقانه ام نزدیک بود واقعاً بیافتم! تصمیم گرفتم همین جوری بروم بالا، و رفتم!پی نوشت: آدمی به خودیِ خود ن...

گاهی آن قدر نیستی که به زنده بودنت شک می کنمگاهی آن قدر سراغم را نمی گیری که به بودن خودم!!!

فکر می کردم همه چیز تمام شده.همه ی حسم.. همه ی همه ی دوست داشتن هایم، دروغی بوده که ماهرانه خودم هم باور کرده بوده ام.همه چیز حقیقتی بود، که حالا نیست! باید باشد و نیست!

یک سری کارهای احمقانه هم هست که فقط از دست خودت برمی آدسرگیجه داشته باشیامتحان همبخواهی مرخصی بگیریبعد یک عالمه چیزهای دیگر هم بگردن و بگردن و بگردن دورت و کلافه هم باشی!بنشینی و "پیرانا" تماشا کنیتمام مدت فیلم هم تلاش کنی تا خودت را راضی کنی ریموت را بگیری دستت و پفولی تا آخرین قطره اش را بچشی!!!

این که یکی انتقام نمی گیره صرفاً نمی تونه به خاطر خوب بودنش باشه.. شاید گذشته رو درست به خاطر نمی آره!پ.ن: برای اولین بار باید اعتراف کنم؛ این خیلی خوبه که من حافظه ی خوبی ندارم! و از فراموش نکردنِ یه سری مسائل واقعاً رنج می برم.

بزرگترین موفقیت زندگیم این بوده که با چشم های خودم ببینم که چه طور فراموشم می کنند!