اعتماد بود و بس!!!! 

که من در امن گاه تنت سقف خانه ام را ساختم!
پس چرا گریه هایم را به آغوش نکشیدی

و تنم هر شب با مرگ می خوابد؟؟  

دیگر نمی توانم 

چشم انتظار سنگ ها و صخره ها باشم 

تن من نجات می خواهد...